Garderobemanagement
Een jaar geen kleding kopen (3) – Mijn schoenenverzameling
Christine schrijft één keer per maand op mijn blog over haar ervaringen. Ze heeft besloten een jaar geen kleding te kopen om haar koopverslaving de baas te worden.
“Jeetje, mam, is dat niet confronterend”, appte mijn dochter, toen ik haar de foto’s van mijn schoenen stuurde. En dat is het inderdaad. Van Lida moest ik toch echt mijn schoenen en laarsjes tellen. Ik stelde het uit, maar uiteindelijk heb ik het tóch gedaan en maar meteen foto’s gemaakt. En dit zijn nog maar alleen mijn winterschoenen.
Koopverslaving
Pfff…. Wat is dat toch, zo’n hoeveelheid, zo’n koopverslaving. Ik ben gaan graven in mijn geheugen en kwam een paar dingen tegen. Zoals veel meisjes van mijn leeftijd kreeg ik rond mijn veertiende kleedgeld. Daar moest ik echt alles van kopen. Ik ontdekte dus de uitverkoop en ook de sport om met weinig geld mijn kleding te kopen, volgens mijn eigen smaak. Nu eens niet die van mijn moeder, die totaal geen smaak had en ook niet in kleding geïnteresseerd was. Als puber zette ik me daar tegen af. Ik wilde er wèl verzorgd en aardig uit zien.
Tweedehands
Later, ik was begin dertig, ontdekte ik de eerste tweedehands winkel. Daar kocht ik een zwarte leren rok, die ik nu nog steeds heb en draag! En, zoals ik al eerder schreef, ik stond voor de klas, gaf Frans en wilde de Franse cultuur doorgeven en vond dan ook dat ik elke dag iets anders, niet saais, aan moest. Ook al omdat de meeste collega’s van me in verwassen spijkerbroek en t shirt liepen. Gaandeweg winkelde ik steeds meer in kringloopwinkels en tweedehands winkeltjes. Met stapels kwam ik, tot voor kort, dan thuis. Weliswaar deed ik ook veel weg, maar de kasten werden steeds voller.
Vinted –En toen ontdekte ik Vinted. Dàt was pas verleidelijk. Thuis kon ik zoeken op merk, kleur, maat en zelfs ‘nieuw met prijskaartje’. En dat deed ik dan ook. Zoals een echte verslaafde soms midden in de nacht. Tot augustus dit jaar. De knop moest om en de knop ging ook om. Tot nu toe. En het gaat goed, soms met moeite. Afgelopen zaterdag was er een Megaswap van Clothing the Loop. Daar mag je zo maar kleding inleveren en meenemen. Ik mocht van mezelf wat dingen meenemen, zomerkleding en 1 blauwe trui. Daar ben ik dan super gelukkig mee.
Een grijze bandplooibroek – Tot nu toe gaat het dus goed, maar wat niet echt handig is, dat is dat ik afgelopen jaar van maat 40/42 naar maat 36/38 ben gegaan. En dat betekent, dat ik nu wel minstens 5 fijne herfst/winter broeken weg heb moeten doen. Soms kun je ze met een truukje wel wat strakker maken, maar in dit geval zwabberden ze rond mijn toch al afwezige billen. Zag er niet uit, dus weg er mee. Ik zal de winter dus door moeten met wat ik heb. Voorlopig nog wel genoeg, maar ik heb grote behoefte aan een grijze bandplooibroek.
Geen kleding meer kopen, een jaar lang. Uit alle hartverwarmende reacties blijkt, dat ik echt niet de enige ben met dat plan. Ook mijn dochter heeft nu sinds 1 oktober zo’n jaar achter de rug en nòg staat ze niet te popelen om weer van alles aan te schaffen. Nee, nu kijkt ze kritisch naar de herkomst en het materiaal. Dus zo bijzonder ben ik echt niet.
Tot nu toe vind ik het eigenlijk alleen maar spannend om nieuwe combinaties te bedenken om, zoals één van jullie dat noemde, te winkelen in mijn eigen kledingkast. Maar het is nog pas herfst; zou ik dat echt deze winter gaan volhouden? We gaan het zien….. Groet, Christine
Meer weten over schoenen? 😊
Deel dit bericht
